Risicozones in België

In België is het radonrisico niet overal hetzelfde. Aangezien radon vanuit de bodem een gebouw binnendringt, wordt het radonrisico bepaald door de samenstelling en de structuur van de ondergrond. De zones waar radon van nature meer voorkomt in de ondergrond komen in België overeen met de zones in de Ardennen waar het gesteente hard is, schisteus (zoals leisteen), metamorf (onderhevig geweest aan hoge druk en temperatuur) en verweerd (gebroken en omgezet door regenwater en temperatuursschommelingen). In deze zones zijn de losse deklagen ook meestal dun, waardoor de radonhoudende gesteenten dichter bij de oppervlakte liggen.

De radon risicozones bevinden zich vooral ten zuiden van Samber en Maas in de arrondissementen Verviers, Luik, Neufchâteau, Dinant en Marche. De risicozones zijn vastgelegd in een FANC besluit .

Buiten de gebieden met verhoogde blootstelling, en vooral ten noorden van de Maas, komen meer algemeen dikke deklagen van zand, klei en Loess voor, die het radon dat dieper in de vaste gesteenten wordt gevormd kunnen tegenhouden. Locale zones (zeer beperkt in de ruimte) met verhoogd risico komen hier en daar voor in de valleien en meer algemeen op plaatsen waar de beschermende deklagen dun of weggeërodeerd zijn. Dit is het geval in sommige delen van Waals-Brabant en Henegouwen.

Naast de invloed van de ondergrond beïnvloeden ook de constructie-eigenschappen van het gebouw de indoor radonconcentratie. Zo zal een zeer goed geventileerd gebouw met een ondoordringbare vloersteen een lagere indoor radonconcentratie hebben dan een geïsoleerd gebouw zonder ventilatie en zonder vloertegel (chappe), onafhankelijk van de radonconcentratie in de ondergrond.